Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου «κάνω» θέατρο. Από παιδί ήταν μια σταθερά που δεν έβγαλα ποτέ από τη ζωή μου και, με έναν τρόπο, αποτελεί ακόμη και σήμερα την πυξίδα μου. Ίσως γι’ αυτό δυσκολεύομαι να μιλήσω για το θέατρο σαν κάτι που απλώς «κάνω». Είναι περισσότερο ένας τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τον κόσμο.
Για μένα, θέατρο σήμερα σημαίνει την υπέρβαση του χώρου και του χρόνου. Είναι μια μορφή εξαπάτησης των αισθητηριακών βεβαιοτήτων που συνθέτουν το βαρετό μοτίβο της ζωής. Η δυνατότητα να υπερβείς τα εσκαμμένα της πραγματικότητας και, μέσα από την τέχνη, να αναπτερώσεις την αμφισημία του ωραίου. Να δημιουργήσεις έναν κόσμο που για λίγο μπορεί να μοιάζει πιο αληθινός από την ίδια την πραγματικότητα.
**«Να δημιουργήσεις έναν κόσμο που για λίγο μπορεί να μοιάζει πιο αληθινός από την ίδια την πραγματικότητα.»**
Όταν βρίσκομαι στη θέση του δημιουργού, ψάχνω πάντα έναν δίαυλο για να συνομιλήσω και να περπατήσω παράλληλα με το εκάστοτε έργο ή τον ρόλο. Αναζητώ το σημείο επαφής μου μαζί του, αλλά και εκείνο το κομμάτι που ίσως παραμένει μέχρι σήμερα αθέατο από άλλους δημιουργούς. Όχι ως κυνήγι της πρωτοτυπίας ή του διαφορετικού, αλλά ως μια οδό δημιουργίας που μπορεί να οδηγήσει κάπου, ίσως και πουθενά.
Δεν πιστεύω ιδιαίτερα στην έννοια της «αποτυχίας» στη δημιουργία. Υπάρχουν δημιουργίες που λειτούργησαν και κάποιες που δεν λειτούργησαν όσο θα θέλαμε. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, υπάρχει μια διαδρομή, μια εμπειρία και κάτι που τελικά μένει.
Το θέατρο είναι, βέβαια, και οι άνθρωποί του. Είναι ένα επάγγελμα στο οποίο δρας και συναντάς ανθρώπους με τους οποίους καλείσαι να αλληλεπιδράσεις ψυχή τε και σώματι. Αυτή η συνάντηση είναι για μένα ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της θεατρικής πράξης. Δεν δημιουργούμε μόνοι μας, δημιουργούμε ο ένας απέναντι στον άλλον.
Οι μεγάλες δυσκολίες στο θέατρο σήμερα έχουν, κατά τη γνώμη μου, να κάνουν κυρίως με το δικαίωμα στις ευκαιρίες. Με το αν ένας νέος δημιουργός θα μπορέσει να βρει τον χώρο και τις συνθήκες για να δοκιμάσει, να δημιουργήσει και να βρει τη δική του φωνή.
Την ίδια στιγμή, υπάρχει και μια ευχάριστη δυσκολία: τα συνεχόμενα sold out. Το γεγονός ότι το κοινό εξακολουθεί να αναζητά το θέατρο, να γεμίζει τις αίθουσες και να θέλει να συναντηθεί με μια παράσταση είναι κάτι που μου δημιουργεί αισιοδοξία.
Μετά το κίνημα #MeToo θεωρώ πως ο θεατρικός χώρος έχει εξυγιανθεί αρκετά. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ακόμη δρόμος να διανυθεί. Πάντα υπάρχει χώρος για καλύτερες συνθήκες εργασίας, περισσότερο σεβασμό και ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο οι άνθρωποι θα μπορούν να δημιουργούν με ασφάλεια και ελευθερία.
Θαυμάζω τους Έλληνες δημιουργούς και σκηνοθέτες που προσπαθούν να τοποθετήσουν τη δραματουργία σε νέα πλαίσια και να τη φέρουν σε συνομιλία με το προσωπικό βίωμα του κοινού. Αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ και ως δημιουργό: η παράσταση να μη μένει κλεισμένη μέσα στον δικό της κόσμο, αλλά να συναντά τον κόσμο του θεατή.
Ως θεατής, αυτό που αναζητώ από το θέατρο είναι να με βάζει σε σκέψεις. Να με κάνει να βλέπω τον κόσμο, να αντιλαμβάνομαι τα κακώς κείμενά του αλλά και τα ωραία του. Πάνω απ’ όλα, όμως, θέλω να χάνομαι μέσα στον κόσμο της παράστασης.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το θέατρο για μένα. Η δυνατότητα να συνομιλούν οι δημιουργοί όλο και περισσότερο με τους θεατές και να μοιράζονται μαζί τους μεγαλύτερες αλήθειες αλλά και μεγαλύτερα ψέματα.
**«Γιατί το θέατρο μας μαθαίνει να απατάμε την πραγματικότητα με ζωή. Για μένα, θέατρο είναι η ανασύνθεση της ζωής όπως είναι, όπως θα έπρεπε να είναι και όπως τελικά γίνεται.»**
Γιατί το θέατρο μας μαθαίνει να απατάμε την πραγματικότητα με ζωή. Για μένα, θέατρο είναι η ανασύνθεση της ζωής όπως είναι, όπως θα έπρεπε να είναι και όπως τελικά γίνεται.
## Βιογραφικό
Ο Μπάρδης Γιώργος γεννήθηκε το 2002 και ζει στον Μαραθώνα. Είναι σπουδαστής, δημιουργός. Σπουδάζει Φιλοσοφία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποκριτική στον Πειραϊκό Σύνδεσμο. Η ενασχόλησή του με το θέατρο ξεκινά από παιδική ηλικία.
Έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις ως ηθοποιός, ενώ παράλληλα έχει ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία και τη δημιουργία θεατρικών παραστάσεων. Ανάμεσα στις πρόσφατες θεατρικές του δουλειές βρίσκονται οι «Πέρσες», μια συμπεριληπτική παράσταση, και ο «Αγαμέμνων», καθώς και οι παραστάσεις «Το Χελιδόνι», «Το Φίλεμα» και «Μωσαϊκό».
Έχει λάβει μέρος στην ταινία μικρού μήκους «Whispers». Παράλληλα με το θέατρο, ασχολείται με τη μουσική, τον χορό και την ποίηση. Το 2024 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις 24 γράμματα η πρώτη του ποιητική συλλογή, «Μικρά ποιητικά».
Η πορεία του στην ποίηση έχει συνοδευτεί από διακρίσεις σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και συμμετοχές σε συλλογικές εκδόσεις, ενώ το έργο του κινείται γύρω από τη σχέση του ανθρώπου με την πραγματικότητα, τη μνήμη, την ύπαρξη και την τέχνη. Στην καλλιτεχνική του αναζήτηση τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα η σχέση θεάτρου και θεατή, η αναζήτηση νέων αναγνώσεων της δραματουργίας και η δημιουργία έργων που συνομιλούν με το προσωπικό βίωμα του κοινού.