Τα τελευταία χρόνια, το θέατρο έχει γίνει το δεύτερο σπίτι μου. Λίγο η αγάπη μου γι' αυτό, λίγο η δουλειά μου, σχεδόν κάθε βράδυ θα πάω θέατρο. Ως δημοσιογράφος στο πολιτιστικό ρεπορτάζ, έχω την τύχη να βλέπω πολλές παραστάσεις. Πάρα πολλές παραστάσεις. Σκεφτείτε, υπάρχουν μέρες που συναντάω φίλους, που έχω να δω καιρό, στα φουαγιέ των θεάτρων.
Οι παραστάσεις στην Αθήνα είναι αμέτρητες. Και κάθε χρόνο, νομίζω πως αυξάνονται όλο και περισσότερο. Το θέατρο του σήμερα έχει ψυχή, συνέπεια, ποικιλία και αυθορμητισμό. Ξεπηδούν νέες ομάδες παιδιών, ανεβαίνουν στη σκηνή και με κατακτούν με την αλήθεια τους, αφοπλίζοντάς μας. Η ποικιλία που κυριαρχεί στο ελληνικό θέατρο είναι φορές που με ελκύει και άλλες που με μπερδεύει. Ή ίσως και να με προβληματίζει.
**«Το σύγχρονο ελληνικό θέατρο δεν θα το βαρεθείς ποτέ.»**
Το σύγχρονο ελληνικό θέατρο δεν θα το βαρεθείς ποτέ. Παραστάσεις για όλα τα γούστα, όλες τις ηλικίες και όλες τις μέρες. Στο σημείο αυτό να σημειώσω πως, την περασμένη σεζόν, τις καλύτερες παραστάσεις τις είδα τα Δευτερότριτα. Και πολύ μ' άρεσε. Ο πλουραλισμός που υπάρχει στα έργα που ανεβαίνουν στη σκηνή δίνει τη δυνατότητα στους θεατές να δουν ό,τι θέλουν. Το ζήτημα είναι με τι κριτήριο επιλέγουν τις παραστάσεις που θα δουν. Εδώ ξεκινάει το πρόβλημα. Υπάρχουν οι παραστάσεις που γίνονται sold out πριν καν ξεκινήσουν (αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ) κι αυτές που γίνονται sold out στην πορεία. Ωστόσο, αμφιβάλλω για το ποια sold out είναι αληθινά και ποια όχι. Μία sold out παράσταση δεν σημαίνει πως είναι και καλή παράσταση. Απλά έχει εισπρακτική επιτυχία. Έχουμε δει έργα να ανεβαίνουν στη σκηνή με γνωστούς συντελεστές και να είναι λιγότερο καλά από έργα που ανεβαίνουν στη σκηνή με συντελεστές άγνωστους στο ευρύ κοινό. Πάντα θα παίζει ρόλο στη σκέψη των θεατών το ποιος ανεβάζει την παράσταση, ποιος σκηνοθετεί και ποιοι παίζουν. Απλά, έχω την εντύπωση πως τα τελευταία χρόνια οι παρέες κάνουν τη διαφορά. Μία παράσταση θα διαφημιστεί πολύ πιο εύκολα μέσα σε μια παρέα και θα... ταξιδέψει διά στόματος στην πόλη, κερδίζοντας επάξια τον τίτλο της «talk of the town παράστασης». Τα κριτήρια για να επιλέξεις τι παράσταση θα δεις είναι πολλά. Εγώ θα συμβούλευα τους θεατές να κλείνουν τα αυτιά τους στις διάφορες «Σειρήνες» και να επιλέγουν με βάση το τι τους αρέσει και τι τους κάνει κλικ τη δεδομένη στιγμή. Επίσης, καλό είναι να έχουμε μια ιδέα του τι έργα πάμε να παρακολουθήσουμε, μην βρεθούμε προ τετελεσμένων γεγονότων.
Μία θεατρική παράσταση, για να ξεχωρίσει στα μάτια των θεατών, οφείλει να έχει κοινωνικό μήνυμα, ειλικρίνεια, προβληματισμό και να μετατοπίσει τη σκέψη του. Τον θεατή δεν μπορείς να τον ξεγελάσεις εύκολα. Κάθε παράσταση λειτουργεί διαφορετικά για τον καθένα μας. Για άλλους λυτρωτικά, για άλλους ως κινητήριος δύναμη, ενώ σε άλλους μπορεί να μπει και απολύτως τίποτα.
Αν κάτι με ενοχλεί στο ελληνικό θέατρο, είναι ότι δεν βλέπω καλή κωμωδία με έξυπνο χιούμορ. Επίσης, με ενοχλούν οι παραστάσεις που ανεβαίνουν απλά για να ανέβουν και χαρίζουν επιφανειακό γέλιο ή επιφανειακό δάκρυ. Από την άλλη, με γοητεύουν οι θεατρικές παραστάσεις που η υπόθεση, η σκηνοθετική προσέγγιση και η υποκριτική των ηθοποιών θα με ιντριγκάρει και θα μου δώσει τροφή για σκέψη και συζήτηση. Και πάλι όμως, αυτό είναι υποκειμενικό.
**«Το θέατρο τελικά είναι προσωπική υπόθεση, όσον αφορά το τι θα δούμε στη σκηνή.»**
Το θέατρο τελικά είναι προσωπική υπόθεση, όσον αφορά το τι θα δούμε στη σκηνή. Στο σημείο αυτό, θέλω να τονίσω πόσο σημαντικό είναι να δίνουμε λόγο και φωνή σε νέες καλλιτεχνικές ομάδες, νέους και νέες δημιουργούς και γενικά σε ανθρώπους που κάτι έχουν να πουν μέσα από τις ιστορίες τους. Τίποτα που γεννά συναίσθημα δεν είναι απαγορευτικό στην τέχνη.
Γι' αυτό, οι άνθρωποι που θέλουν να αποκτήσουν μια θέση στον χώρο, ξεκινώντας τη δική τους πορεία, καλό είναι να έχουν όραμα, θέληση, ευσυνειδησία, υπομονή και επιμονή.
Εύχομαι η νέα θεατρική σεζόν, που ξεκινάει σύντομα, να είναι ενδιαφέρουσα και εποικοδομητική, αναδεικνύοντας έργα, ταλαντούχους ηθοποιούς και δίνοντας παραπάνω φως στη σκέψη μας, που το έχει ανάγκη.