Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήθελα να γίνω ηθοποιός. Βασικά, ήξερα ότι θα γίνω ηθοποιός. Ίσως γιατί από παιδί δεν χωρούσα σε αυτό το ένα σώμα…
Κάθε καλοκαίρι σχεδόν, με τη μορφή ιεροτελεστίας, επισκεπτόμασταν οικογενειακώς την Επίδαυρο. Δεν καταλάβαινα πάντα τι έβλεπα, όμως ακόμα έχω ανάμνηση του πώς ένιωθα. Κι αυτή η αίσθηση δέους και πληρότητας έγινε ανάγκη έκφρασης.
Σπούδασα, έκανα μεταπτυχιακό, καθώς ήταν αδιανόητο να πάω στη δραματική σχολή χωρίς να έχω εκπληρώσει πρώτα τις γονεϊκές προσδοκίες, αλλά πάντα μέσα μου σιγόβραζε η επιθυμία. Έτσι, αποφάσισα ένα βροχερό μεσημέρι του Μαρτίου, ενώ δούλευα σε μια δουλειά που απεχθανόμουν, να γραφτώ σε δραματική σχολή.
Στο μυαλό μου ήταν όλα ροζ κι υπέροχα. Τελείωσα τη σχολή στα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Η εύρεση εργασίας ήταν, ομολογουμένως, δύσκολη. Πάντα όμως είχα πίστη. Επένδυσα σε σεμινάρια, μαθήματα φωνητικής, σε ό,τι με έφερνε σε επαφή με το αντικείμενο που λατρεύω.
Σιγά σιγά ήρθαν οι πρώτες δουλειές. Όχι μεγάλες, αλλά αρκετές για να μην αφήσουν τη φλόγα να σβήσει. Άλλωστε, όταν μέσα στη σχολή αναμετριέσαι με αυτά τα υπέροχα, τεράστια σε μέγεθος θεατρικά κείμενα, η ματαιοδοξία σε εγκαταλείπει. Συνειδητοποιείς ότι το θέατρο υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει και χωρίς εσένα. Αντιλαμβάνεσαι την ασημαντότητά σου μπροστά στο μεγαλείο του. Έτσι συνέβη με εμένα, τουλάχιστον.
«Δεν βλέπω το θέατρο ως όχημα φήμης, αλλά σαν χώρο χαράς, μάθησης κι αυτοπραγμάτωσης.»
Δεν βλέπω το θέατρο ως όχημα φήμης, αλλά σαν χώρο χαράς, μάθησης κι αυτοπραγμάτωσης. Εξάλλου, το θέατρο περιέχει όλη την ανθρώπινη ύπαρξη. Δεν δίνει απαντήσεις, αντιθέτως, θέτει ερωτήματα. Είναι ένα δωμάτιο που, άπαξ και ανοίξεις την πόρτα και μπεις μέσα, δεν θέλεις να φύγεις ποτέ. Μαθαίνεις, παίζεις, αναμετριέσαι με τον εαυτό σου, τις φοβίες, τα τραύματά σου, τις ανασφάλειες…
Ναι, σίγουρα πολλές φορές έχω απογοητευτεί κι έχω σκεφτεί να τα παρατήσω, γιατί από πρακτικής πλευράς είναι ένας δύσκολος χώρος. Ως αντίβαρο στην παραίτηση, ανακάλυψα πριν από τρία χρόνια τη διδασκαλία, την οποία και λάτρεψα. Διδάσκω αυτοσχεδιασμό στη σχολή Βασίλης Ρίτσος κι έτσι έρχομαι σε επαφή τόσο με το θέατρο όσο και με τη νέα, πολλά υποσχόμενη γενιά.
«Κι αν κάτι έχω να τους συμβουλεύσω, είναι πίστη, πείσμα και δουλειά.»
Κι αν κάτι έχω να τους συμβουλεύσω, είναι πίστη, πείσμα και δουλειά. Κι όποτε η απαισιοδοξία χτυπά την πόρτα, να τρυπώνουν σε ένα θέατρο και να παρακολουθούν μια καλή παράσταση. Ευτυχώς, υπάρχουν.