Πώς ζω το θέατρο εγώ;
Το ζω ακόμα με τη χαρά και τη λαχτάρα του «παίζω», όπως τότε, όταν πρωτοήρθα σε επαφή μαζί του, στα δεκατρία μου. Βέβαια, από τότε έχουν προστεθεί πολλά ακόμη δεδομένα σε αυτό το «παίζω»: η τεχνική, οι εμπειρίες, τα διαβάσματα, οι συζητήσεις, οι αναζητήσεις μέσα στα χρόνια της διαδρομής. Όλα αυτά ήρθαν να κάνουν αυτόν τον κόσμο του «παίζω» ακόμα πιο συναρπαστικό, πιο βαθύ και, κυρίως, χωρίς όρια.
Νομίζω πως, αν κάτι με κρατάει δημιουργικό μέσα σε αυτόν τον κόσμο του θεάτρου, είναι ακριβώς αυτά τα όρια που συνεχώς μετακινούνται. Είναι σαν να σε καλούν να τα πλησιάσεις, να τα αγγίξεις, να τα ξεπεράσεις, να τα κατακτήσεις. Και μόλις νομίζεις πως έφτασες κάπου, αυτά μεγαλώνουν ξανά και σε μαγεύουν με την υπόσχεση πως υπάρχει κάτι ακόμα παρακάτω.
Το θέατρο, για μένα, είναι ο κόσμος που επέλεξα για να ζω, να βιοπορίζομαι και να εξελίσσω τον εαυτό μου. Είναι ο κόσμος που, μέχρι και σήμερα, δεν έχει πάψει να με μαγεύει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Το σύγχρονο ελληνικό θεατρικό τοπίο είναι πλέον πολυπληθές, πολυπαραγωγικό, πολυκεντρικό, πολυφωνικό, πολυποίκιλο. Υπάρχει αφθονία δημιουργίας, φωνών, προσεγγίσεων και προτάσεων. Εύχομαι μόνο αυτή η αφθονία του «πολύ» να λειτουργεί υπέρ της αισθητικής, της ουσίας και της ίδιας της τέχνης.
Αν κάτι, όμως, με προβληματίζει και με δυσκολεύει στο θέατρο σήμερα, είναι ο χρόνος παρουσίασης των περισσότερων παραστάσεων. Ένας συγκεκριμένος, μικρός αριθμός παραστάσεων για τα περισσότερα έργα και… όποιος προλάβει.
Μια δημιουργία, δηλαδή, πριν προλάβει να βρει τα πατήματά της απέναντι στο κοινό, πριν αποκτήσει τη δική της ζωή πάνω στη σκηνή, πρέπει να κατέβει, γιατί κάποια άλλη παράσταση περιμένει ήδη στη σειρά για να ζήσει κι εκείνη τη δική της αγωνία επιβεβαίωσης και επιβίωσης, για ένα εξίσου σύντομο χρονικό διάστημα.
Και αναρωτιέμαι κι από την άλλη…
Πόσο διαρκεί ένα όνειρο;